2018 yılının Ekim ayında, Kaş’ın merkezindeki Küçük Çakıl Plajı’na 5 metre çapında, tamamen doğal malzemelerden oluşan bir arazi sanatı yerleştirmesi uygulandı. Eser, deniz çayırı olarak da bilinen Posidonia oceanica ve doğal bir pigment olan zerdeçal kullanılarak oluşturulmuş dairesel formdan meydana gelir.

Posidonia topları, Akdeniz’in dibinden kopup kıyılara vuran doğal oluşumlardır. Çalışmada kullanılan posidonialar, Türkiye’nin batı kıyılarından toplandı. Zerdeçal ise 300 kg toz pigment halinde temin edildi; yedi kişilik bir ekip tarafından 15 gün süren bir süreçte posidoniaların tamamı zerdeçal ile kaplandı. Üretim aşaması, Kaş Düşler Akademisi’nin desteğiyle yürütüldü.

Bir yıllık hazırlık sürecinin ardından, tamamlanan malzeme Kaş Belediyesi’nin izni ve katkısıyla Küçük Çakıl Plajı’na yerleştirildi. Yerleştirme, mekânın doğal akışını engellemeyecek şekilde, plaj kullanımına açık biçimde tasarlandı.

Eserin kavramsal çerçevesi; bireyin yaşadığı yer ile olan sosyal ve psikolojik ilişkisine odaklanır.

“Mekân bizi dönüştürebilir mi? Ya da biz mekânla nasıl uyumlanırız?” soruları üzerine kurulur.

Likya’nın “Güneş Ülkesi” kimliğine yapılan gönderme, zerdeçalla sarıya boyanmış posidoniaların oluşturduğu dairesel formda görünür hâle gelir.

Malzemeler, sanatçının kişisel bağlarını da taşır:

Posidonia, Egeli bir sanatçı olarak doğduğu coğrafyaya gönderme yaparken; zerdeçal hem iyileştirici bir bitki olarak psikolojiye, hem de güneş rengini taşıyarak Kaş’ın ışığına referans sunar.

Yerleştirme, plajın doğal yapısına uyum sağlayan, hatta ona estetik bir değer katan bir müdahale olarak varlığını sürdürdü; ancak doğanın döngüsünü kabul eden bu çalışma, yerleştirildikten bir gün sonra meydana gelen fırtına ile tamamen yok oldu. Böylece, eserin temelini oluşturan “geçicilik” kavramı kendi doğal sonunu yazmış oldu.

Sergi boyunca plaj ziyaretçileri alanı kullanmaya devam etti ve eser, üzerinde yüründükçe deneyimlenen bir açık hava mekânı olarak varlık gösterdi.

Eserin bütçesi, sanatçının hazırlık sürecinde ürettiği eskizler, çizimler ve erken dönem çalışmalarının satışından, yani Kaş halkının kolektif katkısından karşılandı. Bu dayanışma, yerleştirmenin toplumsal hafızadaki yerini güçlendiren önemli bir unsurdur.